ثابت شده است که عسل به علت داشتن گلوکز زیاد، سهل التجزیه و انرژی زا بوده است و تأثیرات بسیار زیادی بر عضلات قلب و انواع بیماریهای قلبی وارد می کند. عسل باعث تحریک و تقویت قلب شده، رگها را گشاد کرده و جریان خون را درون شریان های انشعابی افزایش می دهد. همچنین وضع فشار مایعات بدن را بهبود بخشیده، فشار خون را تنظیم کرده و از سکته قلبی جلوگیری می نماید.

اگر بیماران  قلبی روزانه ۴۰ الی ۵۰ گرم عسل به مدت دو ماه مصرف نمایند بهبود می یابند بطوری که ترکیبات خونشان به حرکت طبیعی بازگشته و مقدار هموگلوبین خون آنها افزایش و ضربات قلب نیز متعادل می گردد.

عسل در موارد ضعف قلب، تأثیر زیادی در بازگردان فعالیت قلب و زنده نگه داشتن بیماران دارد. قلب، نوعی عضله مثل سایر عضلات بوده و مصرف عسل می تواند انرژی مورد نیاز عضلات خسته را تأمین کند. دکتر شیمرت از عسل برای تقویت قلب پس از یک عمل جراحی سخت استفاده می کرد و آن را به ۲۶ بیمار مبتلا به آنژین دویواترین، ۱۰ میلی گرم در روز تزریق کرد که در بهبود وضعیت کلی آنها بسیار موثر بود. این روش درمانی در ضعف قلب ناشی از مسمومیت و نیز آثار بیماریهای تیفوس و دیفتری بکار رفته و نتایج خوبی داشته است.

همچنین مصرف یک لیوان شربت عسل ولرم و عسل محلول در آب، قبل از خواب برای درمان بی خوابی در بیماران قلبی توصیه شده است. عسل به کمک دیاستازهایش چربی های اطراف قلب را از بین برده و به همین دلیل برای سالخوردگان و بیماران قلبی بسیار مفید است. مصرف عسل برای افراد مبتلا به آنژیم قلبی و سایر نارسایی های قلبی مناسب است.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *